شاتل اندور در مأموریت اس‌تی‌اس-۷۲ برای بازیابی ماهواره ژاپنی پرتاب شد
ساخت این شاتل پس از فاجعه انهدام فضاپیمای چلنجر در سال ۱۹۸۶ آغاز شد و نزدیک به پنج سال طول کشید. اندور که جزو سه شاتل باقی‌مانده ناسا است، از نظر تجهیزات مدرن‌ترین شاتل این آژانس محسوب می‌شود. کامپیوتر‌های قدرتمند‌تر و سیستم‌های پیشرفته آن در نوع خود بی‌نظیر بودند. در بیست سال خدمت، این شاتل ۲۵ مأموریت را به پایان رساند و ۱۴۸ فضانورد را به فضا برد. آخرین مأموریت اندور در سال ۲۰۱۱ انجام گرفت و پس از آن مانند سایر شاتل‌ها بازنشسته شد.
مأموریت اس‌تی‌اس-۷۲
واحد پرواز فضایی توسط آژانس ملی گسترش فضایی ژاپن از تانگاشیما در ۱۸ مارس ۱۹۹۵ روی یک موشک ژاپنی پرتاب شد و ده ماه در مدار بسر برد. این فضاپیما دارای هدایت خودکار بود و تحقیقات در حوزه‌های علم مواد، زیست‌شناسی، مهندسی و نجوم در آن انجام گرفت. متخصص مأموریت اس‌تی‌اس-۷۲، کویچی واکاتا، از بازوی سیستم دستکاری‌کننده از راه دور مدارگرد برای خارج کردن اس‌اف‌یو از مدار استفاده کرد.
<figcaption class="wp-element-caption"فضانوردان اس‌تی‌اس-72: برایان دافی (جلو سمت راست) و برنت جت (جلو سمت چپ) به ترتیب فرمانده و خلبان ماموریت می باشند. متخصصان مأموریت (ردیف عقب، از چپ به راست) وینستون اسکات، لروی چیائو، کویچی واکاتا و دانیل بری می باشند.هر دو آرایه‌های خورشیدی ماهواره باید پیش از بازیابی، وقتی حسگر‌ها قفل نادرست را پس از عقب‌نشینی نشان دادند، پرتاب می‌شدند. این روش پرتاب در تمرینات پیش از پرواز به عنوان یک سناریوی احتمالی گنجانده شده بود. محفظه‌های آرایه‌ها با فاصله ۱۲ دقیقه پرتاب شدند. رویه اضطراری ضبط ماهواره نزدیک به یک ساعت و نیم به تأخیر افتاد. وقتی واحد پرواز فضایی در محفظه بار اندور قرار گرفت، باتری‌های داخلی ماهواره در جستجوی اتصال یک کابل برق از راه دور به کناره ماهواره متصل شدند.
مأموریت اس‌تی‌اس-۷۲ شامل چهار آزمایش دیگر نیز بود
آزمایش برگشت شار (رفلکس) برای بررسی دقت مدل‌های رایانه‌ای که قرارگیری فضاپیما در معرض آلودگی را پیش‌بینی می‌کنند.
آزمایش تعیین نگرش و کنترل سیستم موقعیت‌یاب جهانی (گاداکس) برای نمایش فناوری جی‌پی‌اس در فضا.
آزمایش دستگاه‌های مهمات لیزری (سلود) با قرارگیری دستگاه مهمات لیزری در معرض نور خورشید.
آزمایش رادیویی بسته اسپارتان (اس‌پی‌آر‌ای) برای تست ارتباطات رادیویی آماتور.
